Dzięki wyprostowanemu chodzeniu człowiek stał się nie tylko szczytem ewolucji, ale także nabawił się wielu problemów. Ze względu na nienaturalną dla ssaka pozycję ciała cały ciężar spada na kręgosłup. Problemy okolicy lędźwiowo-krzyżowej występują u co trzeciego mieszkańca planety.
Co to jest osteochondroza kręgosłupa lędźwiowego
Kluczowym problemem kręgosłupa w odcinku lędźwiowym jest to, że całe obciążenie w ciągu dnia spada na ten odcinek. W połączeniu z ekstremalną mobilnością, plecy również poddawane są ekstremalnym testom. Kręgosłup lędźwiowy ulega zniszczeniu na skutek zmian dystroficznych, deformacyjnych, aparat więzadłowy osłabia się i traci elastyczność, dyski ulegają uciskowi, a odległość międzykręgowa maleje. W krytycznych stadiach choroby zaczynają zarastać tkanką kostną, która uciska zakończenia nerwowe. Rezultatem jest ból. Objawy osteochondrozy lędźwiowej
Objawy problemów z dolną częścią pleców pojawiają się powoli i przez długi czas. Często diagnozę stawia się w zaawansowanych postaciach choroby, gdy występują wyraźne okresy zaostrzenia. Dlatego bardzo ważna jest umiejętność odróżnienia objawów osteochondrozy lędźwiowej od przypadkowej dolegliwości lub wyniku aktywności fizycznej. Główne objawy choroby są następujące:
- Ból dolnej części pleców. Niezależnie od tego, jak banalny jest ten nadchodzący objaw, powinien skłonić Cię do zastanowienia się nad badaniem. W początkowej fazie ból może pojawić się dopiero po podniesieniu ciężarów, ale za każdym razem i stale. W miarę rozwoju ból stanie się stały, a w momencie ataku stanie się nie do zniesienia.
- Ściśnięte zakończenia nerwowe znacznie ograniczają możliwość poruszania się w różnych kierunkach. Skłony, skręty czy prosta pozycja siedząca mogą wywołać bolesne ataki, które przemieszczają się w dół nogi, wzdłuż całej kończyny aż do goleni (przypominające porażenie prądem).
- Stopniowe uszkodzenie korzeni nerwowych powoduje zmianę wrażliwości nóg, a objaw może się nasilić lub zmniejszyć. Charakteryzuje się uczuciem pieczenia, drętwienia, mrowienia, mrowienia i mrowienia od kości krzyżowej i poniżej. Jeśli zignorujesz ten objaw choroby, spowoduje to osłabienie mięśni i pogorszenie odruchów ścięgnistych.
- Miejscowe obniżenie temperatury skóry, bladość, suchość, zwiotczenie, bolesność.
- Zwiększone pocenie się.
- Zespół kręgosłupa.
- W skrajnych stadiach choroby możliwe są zaburzenia funkcji seksualnych i problemy z oddawaniem moczu.
Początkowy etap osteochondrozy lędźwiowej
Określenie początkowego stadium choroby jest trudne ze względu na nieregularność objawów, które mogą przypominać zwykłe zmęczenie po wysiłku. Objawy są wyłącznie ortopedyczne, ale stopniowo ból podczas ataku stanie się nie do zniesienia, a objawy choroby nie będą już korelować z aktywnością fizyczną. Dzięki terminowej wizycie u specjalisty leczenie zajmie około 2 miesięcy i kilka kolejnych, aby całkowicie wyzdrowieć. Podstawowymi objawami choroby są:
- ból w okolicy lędźwiowej (podrażnienie korzeni nerwowych);
- bolesne strzelanie w kończynach dolnych, które może wystąpić podczas chodzenia;
- charakterystyczne chrzęszczenie i dyskomfort, szczególnie często pojawiające się rano.
Osteochondroza lędźwiowa II stopnia
Zdaniem ekspertów, osteochondroza lędźwiowa drugiego stopnia stała się najczęstszą postacią choroby wśród pacjentów, ponieważ pierwszy etap jest rzadko zauważany przez samych pacjentów i trudny do zdiagnozowania. Rozwój choroby wywołuje nowe, bardziej wyraźne objawy, które towarzyszą pacjentowi przez wiele lat, zanim przejdą do trzeciego etapu. Objawy drugiego stopnia choroby są następujące:
- lumbodynia i lumboishalgia;
- pierwotna mobilność odcinka kręgosłupa;
- pierwotne zniszczenie pierścienia włóknistego i sąsiadujących tkanek;
- ucisk korzeni nerwowych;
- odległość między kręgami maleje;
- podrażnienie zakończeń nerwowych
Osteochondroza lędźwiowa III stopnia
Jeszcze 20 lat temu zwyrodnienie krążka międzykręgowego III stopnia było chorobą osób po 40. roku życia. Dziś choroba jest znacznie „młodsza”. Osteochondroza odcinka lędźwiowego III stopnia jest uważana za wyjątkowo zaawansowany etap choroby, kiedy ćwiczenia terapeutyczne i masaże mają już minimalny efekt, a leki przeciwzapalne i przeciwbólowe stają się obowiązkowe. Ogólne objawy tego etapu są następujące:
- skolioza kulszowa – odchylenie ciała od źródła choroby;
- drętwienie kończyn dolnych;
- deformacja kręgosłupa;
- zespół korzeniowy;
- powstawanie przepuklin międzykręgowych;
- zniszczenie pierścienia włóknistego;
- uporczywy ból promieniujący od pośladków do nóg (zewnętrzna część ud).
Osteochondroza okolicy lędźwiowej 4 stopnie
Jest to już skrajny stopień choroby, który może rozwinąć się tylko wtedy, gdy objawy są całkowicie ignorowane przez kilka dziesięcioleci. Charakteryzuje się całkowitą degradacją i zniszczeniem tkanki chrzęstnej, deformacjami zwyrodnieniowymi krążków międzykręgowych. Na tym etapie pacjent może zostać częściowo lub całkowicie sparaliżowany lub utracić sprawność ruchową z powodu bólu, aż do uznania go za niepełnosprawnego. Leczenie osteochondrozy lędźwiowej 4. stopnia w większości przypadków klinicznych polega na leczeniu chirurgicznym z aktywnym wsparciem lekowym.
Zaostrzenie osteochondrozy lędźwiowej
Przy stałych objawach zaostrzenia osteochondrozy lędźwiowej mają silny efekt bólowy. Ostry ból strzelający (lumbago) spowodowany uciskiem korzeni nerwowych natychmiast rozprzestrzenia się od dolnej części pleców w dół nerwu kulszowego. W krytycznych przypadkach możliwa jest utrata czucia aż do palców u nóg. Ostre zmiany mogą zaburzać funkcjonowanie narządów miednicy mniejszej (nietrzymanie moczu, zaburzenia seksualne, zaparcia). Szczególnie niebezpieczny jest „zespół ogona końskiego”; powoduje całkowitą utratę kontroli poniżej punktu chorobowego.
Objawy osteochondrozy lędźwiowej u kobiet
Przy wszystkich podobnych objawach objawy osteochondrozy lędźwiowej u kobiet mają swoje specyficzne cechy. Determinuje je fakt, że lokalizacja choroby w okolicy miednicy ma negatywny wpływ na żeński układ rozrodczy. Po rozwoju drugiego stopnia choroby zmienia się cykl menstruacyjny (może nawet być nieregularny i bezpośrednio zależny od zaostrzeń osteochondrozy). W czasie ciąży osteochondroza lędźwiowa może powodować przedwczesny poród lub poronienie. Obserwuje się także sezonowość zaostrzeń u pacjentów.
Jak leczyć osteochondrozę lędźwiową
Leczenie osteochondrozy lędźwiowej jest długim procesem i wymaga zintegrowanego podejścia. W zależności od stadium choroby, jej charakterystyki i osobistej tolerancji pacjenta przepisywane są różne rodzaje leczenia. Leczenie farmakologiczne ma na celu jedynie złagodzenie objawów bólowych; samej choroby nie da się wyleczyć samymi lekami. W leczeniu osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowo-krzyżowego stosuje się następujące metody:
- akupunktura w celu stymulacji reakcji regeneracyjnych;
- hirudoterapia;
- tłumienie procesów patologicznych;
- wszelkiego rodzaju masaże lecznicze;
- efekt podciśnienia w przypadku wypukłości kręgosłupa, w przypadku przepuklin.
-
Schemat leczenia
Podejście do zwalczania osteochondrozy lędźwiowej różni się radykalnie w zależności od postaci choroby. Niektóre manipulacje są niedopuszczalne w ostrej fazie, ale są przydatne w okresie remisji. Samoleczenie w przypadku tej choroby jest prawie niemożliwe. Zestaw ćwiczeń dobiera i wykonuje wyłącznie profesjonalny masażysta pod okiem specjalisty.
Schemat leczenia osteochondrozy lędźwiowej w ostrej fazie jest następujący:
- Całkowite uwolnienie napięcia w kręgosłupie. W idealnej sytuacji zapewnij pacjentowi wyłącznie odpoczynek w łóżku. Aby uzyskać większy efekt, lepiej zastosować specjalny materac ortopedyczny i podpórki pod dolną część pleców i szyi.
- Stosowanie środków zwiotczających mięśnie. Kompensacja procesów patologicznych i bólu wzmocni efekt masażu i złagodzi napięcie mięśni. Należy pamiętać, że leki te mają działanie uspokajające, dlatego nie powinny być stosowane przez osoby, których praca wymaga zwiększonej uwagi.
- Aby złagodzić skutki uszczypnięcia dużego nerwu, stosuje się zastrzyki blokujące na bazie nowokainy lub lidokainy.
Etap remisji leczy się według następującego schematu:
- Normalizacja przewodzenia impulsów nerwowych i odbudowa osłony zakończeń nerwowych następuje za pomocą witamin z grupy B.
- Leki rozszerzające naczynia krwionośne służą do normalizacji krążenia krwi w tkankach.
- Fizjoterapia różnego rodzaju mająca na celu zapobieganie zaostrzeniom. Istnieje wiele odmian: magnetoterapia, specjalne kąpiele, masaż leczniczy, akupunktura.
- Terapia ruchowa jest obowiązkowym elementem terapii rehabilitacyjnej. Ćwiczenia dobierane są indywidualnie do konkretnego przypadku choroby. Taki trening pomoże uformować gorset mięśniowy, zredukować regularne napięcia i przywrócić naturalną ruchomość dolnej części pleców.
Pierwsza pomoc w osteochondrozie lędźwiowej
Gdy pacjent jest w stanie samodzielnie się poruszać, pierwszą pomocą w przypadku osteochondrozy lędźwiowej jest zminimalizowanie ruchomości dolnej części pleców i ochrona jej przed hipotermią. Możesz przyjmować leki przeciwbólowe, ale w umiarkowanych dawkach, aby lekarz mógł określić intensywność zespołu bólowego. Bez badania przez specjalistę nic więcej nie da się zrobić.
Leczenie farmakologiczne osteochondrozy kręgosłupa lędźwiowego
Następujące leki są podzielone na grupy w zależności od ich sposobu działania.
- żele, kremy i maści – (pomagają wyeliminować ból);
- niesteroidowe leki przeciwzapalne;
- NLPZ;
- Witaminy z grupy B.
Ćwiczenia
W ostrej fazie choroby wszelkie ćwiczenia z obciążeniem są bezwzględnie przeciwwskazane. Terapia ruchowa w osteochondrozie kręgosłupa lędźwiowego musi być uzgodniona z lekarzem i prowadzona pod jego nadzorem. Doświadczeni pacjenci mogą ćwiczyć samodzielnie, gdy znają dopuszczalne granice własnego obciążenia. Zestaw ćwiczeń dobierany jest indywidualnie, w zależności od nasilenia choroby i lokalizacji.
Masaż
Stosowanie masażu w osteochondrozie lędźwiowej pozostaje obowiązkowym elementem przebiegu leczenia, terapii i profilaktyki. Należy koniecznie pamiętać, że zabieg należy powierzyć jedynie zaufanym specjalistom, po zapoznaniu się z zaleceniami lekarza. Możesz sam wybrać masaż klasyczny lub inny, jednak lepiej posłuchać zaleceń specjalisty, aby odpowiednio wzmocnić układ mięśniowo-szkieletowy.
Dieta dla osteochondrozy lędźwiowej
Sama właściwa, zbilansowana dieta nie jest w stanie wyleczyć choroby. Dieta na osteochondrozę lędźwiową staje się dodatkowym narzędziem na drodze do powrotu do zdrowia. Należy spożywać więcej pokarmów zawierających dużą ilość witamin z grupy B, białek zwierzęcych i węglowodanów. Należy ograniczyć spożycie węglowodanów prostych, soli, alkoholu, kawy (herbaty), produktów wędzonych, marynat i przypraw.
Przeciwwskazania do osteochondrozy
Każda choroba ma specyficzne ograniczenia, które nie pozwalają na zastosowanie różnych technik i metod leczenia. Przeciwwskazania do osteochondrozy są związane z chorobami ubocznymi: dysfunkcją przewodu pokarmowego, zaburzeniami psychicznymi, chorobami krwi i płuc, zespołem niedokrwiennym. W tych warunkach aktywny masaż i terapia ruchowa są surowo zabronione. Ćwiczenia nie są przepisywane w przypadku urazów, nowotworów, krwiaków i podobnych formacji. Zabrania się aktywnego uprawiania sportu i treningu siłowego.
Zapobieganie osteochondrozie lędźwiowej
Problemy z dolną częścią pleców można wyleczyć, ale lepiej im zapobiegać, dlatego profilaktyka osteochondrozy lędźwiowej będzie doskonałą alternatywą dla wizyty u lekarza. Podstawowych zasad jest kilka, dlatego dbanie o zdrowie kręgosłupa jest dość proste. Oto, co zrobić, aby zapobiec pojawieniu się osteochondrozy lędźwiowo-krzyżowej:
- nie przechładzaj dolnej części pleców;
- podczas aktywności fizycznej podnoś i opuszczaj ciężary bez szarpnięć;
- nie noś nadmiernych ciężarów;
- uważaj na swoją postawę;
- regularnie zmieniaj swoją pozycję i nie pozwól, aby kalenica zatrzymała się w jednej pozycji;
- wykonywać ćwiczenia fizyczne;
- staraj się nie wykonywać ciężkiej pracy w niewłaściwej pozycji i bez odpowiedniego przygotowania.